2. mənim qabağıma çıxanlarda nə yaxşı valideyn-uşaq münasibəti, nə yaxşı müəllim-uşaq, nə də yaxşı valideyn-müəllim münasibəti görmüşəm. əksəriyyəti ya pis olub, ya da neytral.
gördüyüm valideyn-uşaq problemlərinin başı səmimiyyətsizlik, bir evin içində yaradılan uzaqlıq olub. bu uzaqlığın, qeyri səmimiliyin gətirdiyi fəsatlar. ( uşağın öz valideyninə yalan danışma "məcburiyyətində" qalması )
müəllim uşaq problemlərinin də başı eyni bu qeyri səmimilik, 9 ay ərzində bir sinif otağının içində yaranan uzaqlıqdır.
və bu iki problemin də yaranmasının əsas səbəbi, artıq insanların beynində formalaşmış 'adam uşaqla nə yaxın olar ki? uşaqdır da. papadan adama dost olar? fikirləridir.
gülməlisi, valideyn-müəllim münasibəti də çox vaxt bu dialoqlarda olur:
-ifritədir də o, mənimkinin qiymətini kəsir, amma filankəsə belə elə.
( bu da valideynlərin beynində formalaşmış müəllim həmişə qiymət kəsir və pul yeyir düşüncəsindən irəli gəlir )